Nencho: Kindertherapie, voetbal en Curacao

Vandaag heb ik een gesprek met Nencho, hij woont in Den Haag en is 19 jaar. “Je dacht zeker dat ik jonger was he?” Dat dacht ik helemaal niet: tegenover me zit een stoere, sportieve jongen met een vriendelijk gezicht. Als ik net binnen ben doet hij snel een cap op. “Want mijn haar zit niet”, verklaart Nencho.

Nencho is zijn bijnaam, een afgeleide van ‘Nijntje’ (ik moet beloven dit niet in de titel van het interview te zetten); het koosnaampje wat zijn moeder hem gaf toen hij klein was. Zijn oma sprak het uit als ‘Nencho’, en zo is iedereen hem eigenlijk blijven noemen.

“Tja, wat zal ik vertellen, wat wil je weten?”, vraagt Nencho als we ons geïnstalleerd hebben in de tuin. “Ik was vroeger niet zo braaf hoor. Zeg maar gerust dat ik agressief was. Op school, tegen andere kinderen, bepaalde kinderen. Nooit tegen volwassenen hoor, dat niet”. Vanwege zijn gedrag op school werd Nencho verwezen naar Boddaert in Delft.

“Kindertherapie”, zoals Nencho zelf zegt. Maar in de praktijk ervoer hij het als een soort BSO, drie keer per week lekker spelen na school. Het hielp ook niet echt, op school bleef hij vaak boos, aldus Nencho.