Bram groeide zelf op in een pleeggezin. Samen met Marc vangt hij nu bewust pubers op. Ze vertellen waarom pubers juist leuk zijn, hoe je vertrouwen opbouwt en waarom thuis geen dag hetzelfde is. Marc en Bram zijn al vijftien jaar samen en wisten vanaf het begin: ooit komt er een kind in huis. Pleegzorg was voor hen eigenlijk een no brainer, alleen de timing was nog even de vraag. Inmiddels hebben ze twee plaatsingen meegemaakt en wonen ze samen met hun pleegzoon, een puber. Een leeftijd waar je volgens hen vooral niet bang voor hoeft te zijn, maar juist van kunt genieten.
Pleegzorg was voor ons een no brainer
Vanaf het moment dat Marc en Bram samen waren, kwamen kinderen al snel ter sprake. “Als twee mannen is dat niet iets wat vanzelfsprekend is,” zegt Marc. “Dus je voert die gesprekken best vroeg.” Marc had altijd al een kinderwens, maar hoefde geen biologisch kind. Draagmoederschap sloot hij uit en adoptie voelde ook niet als hun route. Bram vond pleegzorg juist een logische keuze, mede door zijn eigen ervaring in een pleeggezin. Het werd uiteindelijk geen grote beslissing, maar vooral een timing-kwestie. Ze verhuisden naar een groter huis en maakten bewust ruimte voor een kind. “Dat was gewoon het moment,” zegt Bram.
De eerst weken zijn wel een rollercoaster
De eerste weken na een plaatsing zijn spannend. Bram noemt het een rollercoaster. “Je moet aan iemand wennen, en die ander ook aan ons.” Zeker de eerste keer is het ook zoeken in alles eromheen: wie is waarvoor verantwoordelijk en bij wie moet je zijn als er iets speelt? Hun eerste plaatsing was meteen een crisisplaatsing, dat was intens, maar ook leerzaam. Bij hun volgende plaatsing was dit niet het geval, maar het feit blijft dat je erg moet wennen aan de nieuwe samenstelling. Marc: “Je bent aan het aftasten en daarna groei je steeds meer naar elkaar toe. Het gaat stap voor stap op een rustige manier die voor beide partijen fijn is en onder goede begeleiding.”
Puberen is eigenlijk een compliment
Marc en Bram kozen bewust voor pubers. Een jongere is wat zelfstandiger en dat past beter bij hun leven. “Een baby is nog heel afhankelijk van jou,” zegt Bram. “Dat is echt anders.” Ze spraken daarom af: vanaf de middelbare school, dat vinden wij ideaal. Bram merkt dat pubers al een groot deel van zichzelf bij zich hebben: hobby’s, vrienden en een eigen mening. Dat maakt het soms pittig, maar ook grappig. “Je lacht je rot als je een puber erbij krijgt.” En puberen zien ze juist als iets goeds. “Je kunt pas puberen als je stressvrij bent,” zegt Bram. “Dan durf je jezelf te laten zien.”
Vertrouwen bouw je op met duidelijkheid
Wat volgens Marc écht werkt, is betrouwbaar en voorspelbaar zijn. “Voor deze jongeren is het belangrijk dat er niet ineens onverwachte dingen gebeuren, zeker in het begin.” Je kunt best ‘nee’ zeggen, als je maar uitlegt wat je doet en waarom. Duidelijkheid geeft rust. Toen ze ontdekten dat hun pleegzoon op school vapes regelde voor andere leerlingen, legden ze het direct bij hem neer. Ze spraken af dat ze school én de ouders van de jongeren die de vapes hadden gekocht zouden informeren, maar hij mocht eerst zelf zijn vrienden bellen. “Hij was van alles op de hoogte,” zegt Marc. “Hij vond het niet leuk, maar het gaf rust.” En verder? “Regels hanteren we alleen als het nodig is. En als er een consequentie moet zijn, moet die passen bij wat er gebeurt. Als iemand te veel geld uitgeeft, dan ga je geen huisarrest geven,” zegt Marc.
“Onze tip: schaf het boek ‘saai is het nooit’ aan. Als wij een mini crisis of iets leuks hebben ervaren, dan liggen we samen in bed en herhalen we vaak ‘die titel klopt echt’”.
