Hoe de Oase kinderen in het speciaal basisonderwijs helpt om weer verder te kunnen

Op een school voor speciaal basisonderwijs in Delft begeleidt Linda Korfmaker kinderen die om verschillende redenen vastlopen. Vanuit Schoolformaat werkt ze als pedagogisch medewerker in de Oase, een plek waar leerlingen terecht kunnen om tot rust te komen, hun verhaal te delen of aan bepaalde vaardigheden te werken. Maar haar werk stopt niet bij de deur van de Oase. Ze denkt ook mee met leerkrachten, ondersteunt ouders en kijkt wat kinderen nodig hebben om verder te kunnen. “Je wilt dat kinderen beter in hun vel zitten, sterker worden en uiteindelijk zelf kunnen toepassen wat ze bij ons hebben geleerd.”

‘Hij heeft nu meer vriendjes en begrijpt beter wat zijn gedrag doet’

Hoeveel verschil de begeleiding kan maken, zag Linda bij een jongen die regelmatig ruzie had met andere kinderen. “Hij maakte veel geluiden in de klas en was vaak een stoorzender. Andere kinderen vonden dat vervelend en wilden daardoor niet met hem spelen.” Linda ging met hem oefenen om zijn gedrag inzichtelijk te maken. “Ik probeerde zijn gedrag te spiegelen. Wat gebeurt er bijvoorbeeld als iemand steeds herrie maakt in jouw oor? Hoe voelt dat? Zo begon hij beter te begrijpen wat zijn gedrag met anderen deed.”

De jongen heeft ADHD. Daarom betrok Linda ook de andere kinderen. “We hebben uitgelegd wat ADHD voor hem betekent, zodat zij hem beter konden begrijpen. Je kunt wel alleen met een kind aan de slag gaan, maar je moet ook kijken naar alles eromheen.” Inmiddels heeft de jongen meer vriendjes, is hij zich bewuster van zijn gedrag en weet hij beter hoe hij met bepaalde situaties om kan gaan.

Soms spelen er heel andere dingen. Zo begeleidt Linda ook kinderen die thuis ergens tegenaan lopen, bijvoorbeeld wanneer ouders gescheiden zijn. “Ik wil de regie zoveel mogelijk bij het kind laten. Waar loop jij tegenaan en wat zou je graag anders willen? Soms vraag ik: wil je dat wij je ouders mailen omdat je graag met ze in gesprek wilt? Uiteindelijk wil je dat kinderen thuis zelf meer durven te zeggen en zich gehoord voelen.”

Ook een jongen die op zijn vorige school gepest werd, is Linda bijgebleven. Op zijn nieuwe school werd hij soms getriggerd door situaties die hem aan die periode herinnerden. “Dan probeerde ik hem weer naar het nu te halen. Je zit op een nieuwe school, met nieuwe kansen en mogelijkheden. Wat er nu gebeurt, hoeft niet hetzelfde te zijn als toen.” Door samen te oefenen met het anders bekijken van situaties, leerde hij beter relativeren. “Hij kan nu denken: o ja, dit is anders, dit is niet hetzelfde als toen. Daardoor voelt hij zich ook veiliger op school.”

Bij zulke situaties is het contact met ouders belangrijk. Linda bespreekt wat zij op school ziet en vraagt wat ouders thuis merken. “Voor ouders is het prettig dat ze hun verhaal kwijt kunnen en dat er wordt meegedacht. Ze voelen zich gehoord en gesteund.” Dat de begeleiding ook thuis verschil maakt, hoort Linda regelmatig terug. “Een meisje vertelde mij eens dat haar vader had gezegd hoe blij hij was dat ze bij mij kwam. Dat vind ik mooi om te horen. Het betekent dat kinderen er thuis ook over vertellen en dat ouders zien dat het helpt.”

‘Je moet goed blijven afstemmen en er samen uitkomen’

Linda's werk beperkt zich niet tot de Oase. Ze observeert ook kinderen in de klas en ondersteunt leerkrachten die tegen bepaald gedrag aanlopen. Zo werd ze betrokken bij een klas waarin veel gepest werd en kinderen regelmatig werden buitengesloten. “Kinderen deden heel onaardig tegen elkaar. Dan ga ik samen met de leerkracht kijken wat er in de groep gebeurt. We gebruiken bijvoorbeeld de Ringaanpak. Welke leerling neemt welke rol aan en wat is daarvan de oorzaak en het gevolg? Zo proberen we de rust terug te brengen.”

De samenwerking met haar collega's vanuit school is daarbij belangrijk. Linda brengt haar kennis vanuit de zorg mee, terwijl haar collega's de schoolse situatie goed kennen. “Je bekijkt situaties soms vanuit een andere invalshoek. Soms zit je niet helemaal op één lijn, maar juist daarom moet je goed blijven afstemmen en er samen uitkomen.”

Ook met de zorgcoördinator, de schoolmaatschappelijk werker en andere hulpverleners zijn de lijnen kort. “Soms heeft een kind intensieve één-op-één begeleiding nodig. Dat kan ik vanuit de Oase niet altijd bieden, omdat ik met meerdere kinderen te maken heb. Dan kijken we samen wie het kind verder kan helpen.” Doordat Linda vanuit Schoolformaat op school werkt, kan er ook sneller worden geschakeld wanneer aanvullende hulp nodig is.

Voor Linda zit de grootste winst in de ontwikkeling die ze bij kinderen ziet. “Je ziet kinderen groeien. Ze leren vaardigheden die ze eerst niet hadden en gaan die steeds vaker zelf toepassen. Het mooiste vind ik als een kind op een gegeven moment niet meer bij mij hoeft te komen, maar je nog steeds ziet dat hij gebruikt wat we samen hebben geoefend.”

En juist de afwisseling maakt haar werk zo bijzonder. “De ene keer gaat het over iets vanuit thuis, de andere keer help je een kind met emotieregulatie, ontprikkelen of het oplossen van een ruzie. Je weet nooit precies welk kind er binnenkomt.” Uiteindelijk draait het voor Linda vooral om wat die begeleiding oplevert. “Dat kinderen zich gezien en gehoord voelen, beter in hun kracht staan en weer verder kunnen op school. Dat is echt winst.”