Als docent op een basisschool wist Marloes altijd al dat zij iets voor kinderen wilde betekenen. Zes jaar geleden besloot zij samen met haar gezin deeltijdpleegzorg te bieden aan Francis. Inmiddels is de pleegzorg afgerond, maar Francis is nog altijd welkom. "Hij is onderdeel van ons gezin en heeft er voor altijd een extra uitvalsbasis bij."
Pleegzorg naast fulltime werken en jonge kinderen
Marloes en haar gezin kozen heel bewust voor deeltijdpleegzorg: “Mijn man en ik wilden iets betekenen voor kinderen. Ons leven verliep stabiel. Onze kinderen waren uit de babytijd en dat maakte dat we ruimte hadden voor een pleegzorgplaatsing. Wij kozen voor deeltijdpleegzorg. Zo konden we de zorg voor een pleegkind goed combineren met ons eigen gezin en fulltime banen. We doorliepen het traject bij Jeugdformaat, volgden verschillende trainingen, en bereidden ons voor. Hierna waren we er klaar voor.”
Het begin van de pleegzorgplaatsing
Francis was destijds zes jaar. Hij woont bij zijn moeder, maar voor haar was het belangrijk af en toe ontlast te worden in de zorg voor haar kind. Zo kreeg zij de tijd om bij te komen en aan zichzelf te werken, terwijl Francis een leuk weekend doorbracht bij het gezin van Marloes. En zo kon ook hij meer tot rust komen en genieten van de aandacht die hij kreeg in het pleeggezin. “Dit werd langzaam opgebouwd”, vertelt Marloes. “Hij kwam eerst een middagje spelen samen met zijn moeder, de week daarna was hij er voor een dag en de keer daarop bleef hij een nachtje logeren. Voor hemzelf, zijn moeder en voor ons gezin voelde dit goed. Uiteindelijk kwam Francis iedere drie weken een heel weekend en soms tijdens de schoolvakanties. Natuurlijk was dit aan het begin best spannend omdat het lastig in te schatten is hoe de klik ging zijn met onze eigen kinderen. Maar gelukkig was de match heel goed en klikte het meteen tussen hen.”
Voor zijn moeder was het ook even wennen dat Francis zijn weekenden af en toe ergens anders doorbracht. Marloes onderhield daarom altijd goed het contact: “Wanneer Francis bij ons was, hield ik zijn moeder op de hoogte. We hadden een prima samenwerking. Ik kon direct dingen met haar afstemmen en wanneer ik een idee deelde voor het weekend vond ze dit altijd leuk. Zolang hij het zelf maar leuk vond, was zij ook blij.”
Onderdeel van het gezin, ook nu de pleegzorg gestopt is
Voor de kinderen van Marloes en haar man voelt Francis als een broer. Hij is niet alleen onderdeel van het gezin geworden, maar ook van de hele familie: “Hij gaat regelmatig mee op familieweekenden en mee met uitjes met neefjes en nichtjes. Ook daarmee klikt het enorm goed. Mijn schoonmoeder ziet hem gewoon als een kleinzoon. Feestdagen die thuis niet gevierd worden, viert hij bij ons. Hij hoort er gewoon bij.”
Inmiddels is de pleegzorg afgerond. Het is niet meer nodig, en Francis woont volledig bij zijn moeder. Gelukkig voelt hij zich nog steeds welkom in het gezin van Marloes: “Eigenlijk verliep het heel natuurlijk. De pleegzorg stopte, maar voor ons allemaal was het vanzelfsprekend dat hij langs zou blijven komen. We doen nu hetzelfde wat we altijd deden, maar dan minder frequent. Hij komt langs wanneer hij daar zelf behoefte aan heeft, en dit gaat heel spontaan. Nog steeds is hij een onderdeel van ons gezin.”
Een sterke relatie
Het bieden van deeltijdpleegzorg heeft Marloes veel gebracht: “Het is mooi om hem de aandacht te geven die hij nodig heeft. We hebben hem de afgelopen jaren zien groeien. Deze jaren als pleegouder hebben voor mij bevestigd wat ik altijd al voel: ik wil graag kinderen helpen die dit nodig hebben. Dat geeft mij energie. Ik ben er trots op dat hij onderdeel van ons gezin is geworden en nu nog steeds graag langskomt. Niet omdat het moet of gepland staat, maar gewoon omdat hij zichzelf hier fijn en op zijn gemak voelt. Dat is ook niet vanzelfsprekend voor een jongen aan het begin van zijn pubertijd. Hij voelt zich echt welkom, en daaraan merk ik dat we een sterke relatie hebben opgebouwd met elkaar de afgelopen jaren.”
“Ik hoop dat ons verhaal laat zien dat je niet alles hoeft te veranderen om iets groots voor een kind te betekenen. Ook als je werkt en een eigen gezin hebt, kan je veel verschil maken. Francis heeft er voor de rest van zijn leven een extra uitvalsbasis bij. Hij mag zelf weten hoe vaak hij langs wil komen, maar hij is altijd welkom.”
